Akupunktura

Akupunktura, podobnie jak ziołolecznictwo jest częścią medycyny chińskiej. Medycyna chińska jest jednym z najstarszych systemów medycznych na świecie, którego działanie jest współcześnie  udokumentowane licznymi badaniami klinicznymi (Evidence Based Acupuncture). Nawet Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała akupunkturę za skuteczną i zaleca stosowanie jej w terapii 28 chorób, a przy 63 schorzeniach uznaje akupunkturę za pomocną.

Nie każda akupunktura jest taka sama. Dwa główne nurty akupunktury, których uczy się w Polsce to tzw. akupunktura klasyczna - CCM (oparta na dziełach klasycznych np. Su Wen czy Nei Jing) oraz akupunktura tradycyjna - TCM, która powstała w Chinach w trakcie rewolucji w latach 50. ubiegłego stulecia. Została ona mocno uproszczona w stosunku do akupunktury klasycznej i usystematyzowana w tzw. syndromy.

Zdecydowanie mniej popularne są systemy akupunktury, które wywodzą się z medycyny chińskiej, jak akupunktura koreańska czy akupunktura japońska.

Sporo osób wykonuje również akupunkturę tzw. mikrosystemów, jak akupunktura czaszki Yamamoto, akupunktura ucha (aurikuloterapia) lub akupunktura SuJok. Są to systemy refleksologiczne i stosuje się je głównie w celach przeciwbólowych. W tych samych celach stosuje się akupunkturę równoważącą doktora Tana i Tunga. Natomiast te mikrosystemy różnią się od akupunktury klasycznej.

Popularne suche igłowanie nie jest akupunkturą. Suche igłowanie to techniki stosowane głównie przez fizjoterapeutów, mające na celu rozproszenie lokalnego zastoju prowadzącego do bólu (nakłucia tzw. punktów spustowych mięśni). Igły stosowane do tej techniki są grubsze, dłuższe i nakłucia zwykle bardziej bolesne.

Chociaż wszystkie techniki wymienione przeze mnie są pomocne, ja osobiście pracuję akupunkturą klasyczną oraz akupunkturą Niebiańskich Pni i Ziemskich Konarów. Moja terapia jest skoncentrowania na wzmacnianiu organizmu i jego słabych stron, nie stosuję technik rozpraszających, ponieważ myślę o długofalowym dobrostanie moich klientów.